Ik ben vaak in zorgtrajecten gestapt waarin ik het gevoel had dat ik vooral moest volgen. Dat er al een pad lag, en dat ik me maar moest aanpassen aan wat er bedacht was.
Ik begreep het ergens wel. Professionals weten veel, hebben ervaring. Maar ik merkte ook dat ik mezelf kwijt begon te raken. En dat ik stil werd, zelfs als iets niet goed voelde.
Tot ik bij TOF kwam.
Het eerste gesprek met TOF begon niet met een lijst vragen. Ze vroegen: "Waar wil jij vandaag over praten?" Zo simpel. En toch raakte het me.
Ik realiseerde me dat ik al jaren gewend was geraakt aan het ondergaan. Aan doen wat er van me verwacht werd. Maar ik had ook gedachten. Behoeften. Grenzen. En TOF wilde die horen.
Niet alleen in het begin, maar telkens opnieuw.
Wat mij opviel, was dat ik niet hoefde te vechten om gehoord te worden. Ik werd vanzelf uitgenodigd om mee te denken. Om mijn mening te geven. Om te zeggen wat voor mij werkte, en wat juist niet.
Er werd niet gedaan alsof ik alles moest weten. Maar mijn ervaring telde wél mee. En dat gaf me vertrouwen. Niet alleen in TOF, maar ook in mezelf.
Ik begon langzaam weer het gevoel te krijgen dat ik iets te zeggen had over mijn eigen leven.
In eerdere zorgtrajecten werd ‘regie’ vaak gebruikt als iets wat ik moest dragen. Als ik iets niet aankon, werd dat gezien als falen.
Bij TOF voelde het anders. Regie betekent hier: betrokken zijn bij je eigen keuzes. Zeggen wat je nodig hebt. Meebepalen in het tempo en de vorm. Maar ook: kunnen leunen als het even niet lukt. Zonder dat je dan iets verliest.
Ik kreeg de ruimte om te groeien, zonder dat ik steeds sterk hoefde te zijn.
Ik begon te begrijpen dat goede hulp niet betekent dat iemand het overneemt. En ook niet dat ik alles zelf moet oplossen.
Goede hulp is samen zoeken. Samen proberen. Samen bijstellen als iets niet werkt. En vooral: samen blijven, ook als het ingewikkeld wordt. TOF gaf mij dat. En dat gun ik iedereen.
Misschien ben jij iemand die al te vaak heeft gehoord wat je moet doen. Misschien ben je jezelf een beetje kwijtgeraakt in al die adviezen. Dan wil ik je dit zeggen: je hebt recht op zorg die bij jóu past.
Zorg die naar je luistert. Die zich aanpast aan jouw leven, jouw tempo, jouw keuzes. Zorg waar jij meedoet, niet als formaliteit, maar als volwaardig mens.
Bij TOF mocht ik de koers bepalen. Niet omdat ik alles wist, maar omdat ze geloofden dat ik zelf ook iets te brengen had. En dat maakte het verschil.
