Ik heb lang gedacht dat het aan mij lag. Dat ik niet goed genoeg meedeed in de trajecten. Dat ik te traag was, te chaotisch, te moeilijk. Pas veel later realiseerde ik me dat het niet míjn schuld was, maar dat de zorg die ik kreeg niet paste bij wat ik nodig had.
En dat verschil voelde ik pas echt toen ik bij TOF kwam.
In eerdere trajecten kreeg ik vaak te horen: "We werken volgens een vaste werkwijze." Er was een intake, een behandelplan, en daarna een serie gesprekken. Soms was dat helpend, zeker in het begin. Maar zodra het iets ingewikkelder werd of ik even uitviel, liep alles vast.
Ik miste ruimte. Ruimte om te zeggen: "Dit lukt me nu niet." Ruimte om tijdelijk even iets anders nodig te hebben. Of om gewoon mens te zijn, met alles wat daarbij hoort.
Standaardzorg werkt voor veel mensen prima. Maar voor mij, en voor velen zoals ik, werkte het niet.
Ik had geen overzichtelijk probleem met één duidelijke oplossing. Alles hing samen. Mijn gezondheid, mijn woonsituatie, mijn psychische klachten, mijn schulden. De één versterkte de ander.
Toch werd ik steeds opnieuw gevraagd: "Wat is de hulpvraag?" Maar ik had er meerdere. En ik kon niet kiezen, omdat het niet los van elkaar stond. Dat is waar standaardzorg vaak stukloopt.
En waar TOF juist begint.
"TOF vroeg niet hoe ik in hun aanbod paste, maar hoe zij bij mij konden aansluiten."
Bij TOF vroegen ze niet hoe ik in hun aanbod paste. Ze vroegen hoe hun begeleiding bij mij kon aansluiten. En dat verschil was enorm. Ik hoefde mijn verhaal niet aan te passen. Ik hoefde me niet kleiner te maken. Alles wat ik meebracht, mocht er zijn.
En belangrijker nog: ik hoefde het niet eerst op een rijtje te hebben. We gingen gewoon beginnen met wat wél kon.
Dat gaf rust. Geen oordeel, geen druk. Alleen de vraag: wat helpt jou om weer een beetje vooruit te komen?
TOF wilde me niet in een traject duwen. Ze wilden samen met mij kijken wat werkt. Soms betekende dat praktische hulp. Soms juist gesprekken. En soms even niks, behalve ruimte en een luisterend oor.
En steeds weer werd ik teruggebracht naar: wat wil jij? Wat is belangrijk voor jou? Wat voelt goed, wat niet? Ik mocht twijfelen. Ik mocht veranderen van inzicht. Dat was geen probleem, maar onderdeel van het proces.
Misschien heb jij ook het gevoel dat je steeds net buiten de boot valt. Dat er geen plek voor je is omdat je situatie te complex is, of je verhaal te rommelig.
Weet dan: het ligt niet aan jou. Het ligt aan hoe het systeem is ingericht. En er zijn plekken zoals TOF waar ze dat snappen. Waar ze niet verwachten dat jij past binnen het zorgaanbod, maar waar ze het aanbod aanpassen aan jou.
Je mag ruimte vragen. Je mag richting aangeven. En je mag hulp ontvangen die écht bij jou past.
